Stypendia przeciw niepowodzeniu

Artykuł Gilles’a Guittona opublikowany w Sud Ouest 27 lutego 2001. Zdaje sprawę z uruchomienia przez studentów ESC w Bordeaux stowarzyszenia „Faire échec à l’échec”, mającego na celu zgromadzenie funduszy, by umożliwić dzieciom z niepowodzeniami szkolnymi dostęp do metod specjalistycznych — wśród których jest metoda Tomatisa, przedstawiana jako sposób na „ponowne nauczenie się słuchania, koncentracji”.

Sud Ouest — Gironde Bordeaux centre, wtorek 27 lutego 2001, s. G

Stypendia przeciw niepowodzeniu

TALENCE — Studenci Sup’TG uruchamiają „Faire échec à l’échec”, stowarzyszenie mające pomagać dzieciom z poważnymi niepowodzeniami szkolnymi

„Mój mały chrześniak ma niepowodzenia szkolne w klasie szóstej. To właśnie uwrażliwiło mnie na te kwestie”. Jérôme Ducosson, student drugiego roku Sup’TG w ESC w Talence, ma nadzieję, że 3 marca w auli szkoły zbierze się sporo ludzi na konferencji inaugurującej „Faire échec à l’échec”, stowarzyszenie, któremu od niedawna przewodniczy i które prowadzi wraz z Charles’em Igoho, Thomasem Derain i Laurentem Bardinet.

„Rozmawiałem o tym z Thomasem, doszliśmy do wniosku, że na pewno można coś zrobić. Szukając, zorientowaliśmy się, że istnieją metody zaawansowane i skuteczne, ale także kosztowne. Stąd pomysł stworzenia stowarzyszenia, które zgromadziłoby fundusze, by umożliwić dostęp do nich tym dzieciom, które mimo niepowodzeń nie są upośledzone umysłowo” — wyjaśniają. I zauważają: „Szkoła tworzy sieci pomocy i wsparcia dla uczniów w trudnej sytuacji, ale często jest zbyt wiele dzieci w stosunku do liczby pedagogów, i nie działa to w przypadku wszystkich dzieciaków”.

Metoda Tomatisa

W najbliższą sobotę „Faire échec à l’échec” zaprosiło zatem socjologa François Dubé, pedopsychiatrę oraz przedstawicieli czterech wyspecjalizowanych placówek z aglomeracji, by przedstawili swoją pracę. Chodzi o szkołę Montessori, praktyków metody Tomatisa, kinezjologów i zwolenników zarządzania umysłem. „To metody, które pozwalają odblokować ludzi, na nowo nauczyć ich słuchania, koncentracji” — wyjaśniają młodzi ludzie, którzy szacują przeciętny koszt dostępu dziecka do tych metod na 10 000 franków rocznie. W przypadku szkoły stowarzyszeniowej może on być dwukrotnie wyższy.

By zgromadzić fundusze, studenci Sup’TG sięgną klasycznie po poszukiwanie patronów: osób prywatnych, przedsiębiorstw czy samorządów. Są niemało dumni, że przekonali Élie’a Baupa, trenera piłkarzy Girondins de Bordeaux, by objął ich patronatem. „Mamy nadzieję, że uda nam się pomóc dwojgu lub trojgu młodym osobom każdego roku” — wyjaśniają.

Założyciele „Faire échec à l’échec” zamierzają bowiem przekazać pochodnię innym studentom szkoły. „Na pierwszym i trzecim roku nie ma się czasu na tego rodzaju projekt. Na drugim roku jest to możliwe. Mamy nadzieję, że w przyszłym roku ktoś podejmie naszą inicjatywę”.

Źródło: Gilles Guitton, „Des bourses contre l’échec”, Sud Ouest, Gironde Bordeaux centre, 27 lutego 2001, s. G. © Sud Ouest, wszelkie prawa zastrzeżone.