Wkład kuracji za pomocą Ucha Elektronicznego w środowisku terapeutycznym

Komunikat dra Jeana Raynauda, ordynatora oddziału neuropsychiatrii szpitala wojskowego Larrey (Tuluza), przedstawiony w Szpitalu Val-de-Grâce przed Towarzystwem Medyczno-Chirurgicznym Szpitali i Formacji Sanitarnych Sił Zbrojnych, podczas posiedzenia poświęconego psychiatrii w środowisku wojskowym (około 1977).

Nawiązując do koncepcji Alfreda Tomatisa o roli ucha w życiu psychicznym, autor przedstawia terapeutyczne zastosowanie Ucha Elektronicznego na oddziale szpitalnym. Kuracja, oparta na warunkowaniu instrumentalnym, każe podmiotowi przebyć „idealną drogę" od poczęcia: dźwięki filtrowane odtwarzające atmosferę wewnątrzmaciczną, następnie „narodziny dźwiękowe" wychodzące od głosu matki i muzyki Mozarta, wreszcie praca nad słuchową samokontrolą i lateralizacją prawostronną. Test słuchania, powtarzany audiogram, uprzedmiotawia zniekształcenia słuchania i ich redukcję. Na serii pacjentów o zróżnicowanych profilach — dorosłych i dzieci, zaburzenia nerwicowe, mowy, lateralizacji, opóźnienia szkolne — autor relacjonuje większość wyników uznanych za korzystne: somatyczne ukojenie lęku, zmiana postawy i głosu, werbalizacja konfliktów, uwolnienie języka. Widzi w tym spersonalizowane podejście semiologiczne i wkład prewencyjny, zwłaszcza u dziecka.

Kontekst historyczny — Już od lat 1960–1970 metoda Tomatisa wykracza poza ramy logopedii i pedagogiki, zdobywając tereny kliniczne i szpitalne. Komunikat ten ilustruje jej wprowadzenie na oddział psychiatrii wojskowej, gdzie audio-psycho-fonologia jest przedstawiana jako pomost między tym, co organiczno-czynnościowe, a językiem. Świadczy on o instytucjonalnym rozprzestrzenianiu się „efektu Tomatisa" w łonie ówczesnej francuskiej medycyny akademickiej.