Biuletyn międzyośrodkowy A.-P.-P. nr 7 (kwiecień 1977)

Biuletyn Międzynarodowego Stowarzyszenia Audio-Psycho-Fonologii (A.I.A.P.P.), nr 7, kwiecień 1977. Na okładce widnieje drukowany nagłówek „Association Internationale d’Audio-Psycho-Phonologie” oraz tytuł „Bulletin A.-P.-P. Inter Centres” (oznaczany w tekście skrótem B.I.C.); służy on jako łącznik między ośrodkami praktykującymi metodę. Rubryki wspominają ponadto o działalności stowarzyszenia francuskiego (A.F.A.P.P.).

Numer ten otwiera ważna aktualizacja techniczna taśm dźwiękowych A.P.P., niezmienionych od stycznia 1975 roku: przebudowana prezentacja rozróżniająca kolorem stron taśmy „muzyka i śpiew”, „dzieci i młodzież” oraz „dorośli”, a także szczegółowe objaśnienie systemu kodowania (cechy głosu, zawartość taśmy, poziom integracji, numer seryjny). Rubryka „Problemy techniczne” podsumowuje sprzęt do nagrywania i odtwarzania (magnetofony Revox o pełnej ścieżce, projekt magnetofonu-odtwarzacza sprzężonego z Uchem Elektronicznym, słuchawki dwuramienne oraz słuchawki dla dzieci opracowane z Zakładami LEM). Biuletyn przedstawia następnie nowe arkusze Testu Słuchania opracowane na prośbę użytkowników, z miejscem przeznaczonym na uwagi specjalisty podczas przeprowadzania testu. Dalej następuje sprawozdanie z 3. seminarium A.F.A.P.P., które odbyło się w Lyonie 19 i 20 lutego 1977 roku (wystąpienia o elektronice oraz o idealnej krzywej słuchania). Rubryka „Prasa a A.P.P.” reprodukuje artykuł z Tribune de Genève o pedagogicznym zastosowaniu Ucha Elektronicznego w Genewie i w Lyonie.

Druga część numeru inauguruje serię studiów poświęconych tematowi „Autyzm a A.P.P.”, mającą umiejscowić techniki A.P.P. wśród terapeutycznych podejść do autyzmu dziecięcego. Opiera się ona w szczególności na pracach profesorów Rendle-Shorta i Rolanda O. Benenzona, z których przejęto semeiologiczny opis obserwowanych zachowań oraz teoretyczny model „Ja” dziecka autystycznego i schizofrenicznego (zilustrowany schematami). Biuletyn zachęca specjalistów do dzielenia się swoimi obserwacjami klinicznymi z myślą o kolejnych numerach. Przytaczane przykłady kliniczne podano w sposób ogólny, bez danych osobowych.

Kontekst historyczny — W 1977 roku metoda audio-psycho-fonologii Alfreda Tomatisa jest rozpowszechniana przez międzynarodową sieć ośrodków zrzeszonych w ramach A.I.A.P.P. i reprezentowanych we Francji przez A.F.A.P.P. Biuletyn ten ilustruje pracę nad ujednoliceniem narzędzi metody (taśmy dźwiękowe, kodowanie, Test Słuchania, sprzęt) oraz starania o umiejscowienie Ucha Elektronicznego względem terapii autyzmu dziecięcego dyskutowanych wówczas w środowiskach szpitalnych.