Tekst przypisywany A. A. Tomatisowi, opublikowany przez Towarzystwo Audio-Psycho-Fonologii (Amiens) w czerwcu 1974 roku. Zbiera on wypowiedzi zebrane od Profesora Tomatisa podczas III Międzynarodowego Kongresu Audio-Psycho-Fonologii (Antwerpia, 1973), w formie referatu, po którym następuje seria pytań i odpowiedzi. Dokument odsyła do jego dzieł « Éducation et Dyslexie » i « L’Oreille et le Langage ».

Dokument ten przedstawia test słuchania jako centralną próbę bilansu audio-psycho-fonologicznego. Tomatis rozróżnia najpierw cztery zbierane parametry: badanie progów w przewodnictwie powietrznym i kostnym, badanie przestrzennego rozmieszczenia dźwięków, badanie selektywności (zdolności do postrzegania i umiejscowienia zmiany częstotliwości) oraz pomiar lateralności za pomocą audio-lateromierza. Kładzie on nacisk przede wszystkim na różnicę między słyszeniem a słuchaniem: audiogram mierzy słyszenie, podczas gdy test słuchania ujawnia pragnienie i zdolność podmiotu do posługiwania się uchem w celu komunikacji. Opisuje „idealną krzywą" wznoszącą się w średnich, przedstawia symboliczne znaczenie przypisane każdemu uchu (prawe/ojciec, lewe/matka) oraz strefom częstotliwości (ciało, język, duchowość), następnie szczegółowo omawia interpretację krzywej powietrznej (słuchanie drugiego) i kostnej (słuchanie siebie). Rozmowa porusza wreszcie głuchoty pochodzenia organicznego (przewodzeniowe, odbiorcze, mieszane) i psychologicznego, a także postawę słuchania i reedukację za pomocą Ucha Elektronicznego.

Kontekst historyczny — Test słuchania jest podstawowym narzędziem diagnostycznym audio-psycho-fonologii opracowanej przez Alfreda Tomatisa (1920–2001), lekarza laryngologa. Pomyślany do oceny nie czystego słyszenia, lecz „postawy słuchania" podmiotu, ukierunkowuje on reedukację poprzez filtrowanie dźwiękowe i Ucho Elektroniczne. Tekst ten z 1974 roku świadczy o wymiarze klinicznym, ale także o psycho-symbolicznych interpretacjach właściwych metodzie, które pozostają obce standardowej audiologii medycznej.