Dziennik pierwszych sesji

Fragment rozdziału „Nasze doświadczenie” z dzieła TOMATIS — Une expérience à partager (Juan Antonio Timor Pineda i Chaime Marcuello Servós). Relacja spisana przez rodziców i przedrukowana w książce. Przedstawiona bez podawania nazwisk, z szacunku dla prywatności dzieci.

Urodzone w dwudziestym siódmym tygodniu, dwoje bliźniąt ważących razem mniej niż tysiąc osiemset gramów spędziło trzy miesiące na oddziale intensywnej terapii, a następnie przemieszczało się między oddziałami specjalistycznej pediatrii. To właśnie w takim kontekście ich rodzice zwrócili się ku metodzie Tomatisa. Prowadzący poprosił ich, by zapisywali to, co zaobserwują; książka przytacza te zapiski w niezmienionej postaci.

Już od pierwszych sesji, opowiadają, oboje dzieci musiały rozbudzić swoją uwagę i zdolność przystosowania się do otoczenia — przejść od nieobecności do stopniowego nawiązywania więzi z rodzicami i ze starszym bratem. W ciągu pierwszego tygodnia oboje przeżyły to samo przebudzenie spojrzenia i uwagi. Jedno z nich zaczęło wskazywać palcem, naśladować, rozpoznawać gestami przedmioty codziennego użytku, których dotąd nie znało.

W kolejnych tygodniach rodzice opisują rosnącą interaktywność, chęć wyrażania się, coraz żywsze gaworzenie. Wraz z pierwszymi sesjami z głosem matki więź z nią się umocniła, a wyrażanie emocji nasiliło. Potem nadeszła faza intensywnej aktywności, w której oboje dzieci stały się ruchliwsze i bardziej żywe niż kiedykolwiek. Minęło od tamtej pory ponad dziesięć lat, kończą — zarówno dla tych dwojga dzieci, które przyszły na świat przed czasem, jak i dla reszty rodziny.